Hoe is het om als Nederlander in Israël te wonen?

Janine van Vliet woont met haar man Gert en 4 kinderen in Israël, in een plaats vlakbij Jeruzalem. Hoe is het om daar te wonen? Lees het in dit interview met haar.

“Juist in de oorlog, wanneer het moeilijker is, kan je er zo voor kiezen om weer terug naar Nederland te gaan. Nu kan je juist laten zien dat je echt van ze houdt en je hen echt wil helpen en steunen.”

Janine vertelde dat veel mensen zich soms vergeten voelen door de regering omdat het in de rest van het land nu redelijk rustig is, maar niet in alle gebieden.

Merk je dat de sfeer is veranderd in de afgelopen maanden of jaren?

“Sinds de oorlog is het land wel veranderd. Als je in oorlog/spanning leeft, heb je elkaar echt nodig. We hebben hier een buurvrouw die elke dag vroeg of het goed met ons ging.

“Als je hulp komt bieden op plekken waar de impact van raketten is geweest, ontmoet je mensen in het diepst van hun nood en maak je meteen verbinding en diepe relaties.”

Je belandt eigenlijk rechtstreeks in het hart van mensen. Er wordt echt naar elkaar omgekeken. Je komt hier als buitenstaander, wetend dat je een makkelijker bestaan kan hebben in Nederland. Maar wetend dat we hier zijn om te helpen en dat we van Israëli’s houden omdat we in dezelfde God geloven, dat is bijzonder en daar mag je van getuigen.”

Merk je dat het rustiger is bij jullie als gezin en in de buurt of blijft de spanning nog hangen?

“Aan het begin, toen de alarmen niet meer elke dag gingen, merkte je dat alles nog een trigger was en je alert bent. Dat wordt minder na een tijdje en dan voel je wel hoe moe je bent en komt alle stress eruit. We zitten nu wel een beetje te ontspannen, maar nu er nieuwsberichten zijn dat het spannend wordt, zijn we toch aan het voorbereiden op een volgende golf van de oorlog. Ik ben ook weer bezig met de voorraden in huis aanvullen bijvoorbeeld.”

Wat merk je bij de kinderen?

“Het meest vervelende voor hen is als ze hun vrienden niet kunnen zien en de schoollessen via Zoom gaan. Bij vrienden zijn helpt de kinderen echt, het geeft ontspanning, ze zijn open en eerlijk naar elkaar en praten over alles. Het is ook stressvol voor de kinderen, maar ik zie ook een kinderlijk geloof, daarin zijn ze heel puur. En als wij er als ouders rustig mee omgaan, blijven de kinderen ook rustig.

“Soms kun je zelf onrustig zijn en veel stress ervaren, en dan kan één van je kinderen zeggen “maar we moeten toch op God vertrouwen?””

Ja, dat is het gewoon! In de diepste momenten van de oorlog in de kelder, zoek je zelf God maar ook samen met je gezin. Je zit dan echt dicht bij elkaar. Dat zijn hele diepe momenten in je gezins- en geloofsleven!”

Hoe gaan jullie vrienden en familie ermee om dat jullie daar in Israël zijn?

“Het is natuurlijk niet de eerste oorlog die we meemaken. Het leven is sowieso intens. Aan het begin vroegen familie en vrienden weleens: “Moet je niet gewoon terugkomen?” Maar ze kennen ons inmiddels goed genoeg om te weten dat we hier blijven. Ons leven is hier, en dat weet onze familie ook. Bij CFI hebben we inmiddels ons thuis gevonden en God heeft ons echt geleid. De raketten zijn bijna normaal, al is het natuurlijk bizar en mag het niet normaal zijn. Maar je went ergens wel aan de intensiteit en dan is het denk ik makkelijker om er middenin te zitten dan mee te leven langs de zijlijn. Voor vrienden en familie is het best pittig en zeker tijdens de oorlog leven ze dichtbij mee.”

Heel praktisch, als het alarm afgaat, wat gebeurt er dan?

“We hebben een app op de telefoon van de Home Front Command. Die geeft 10 minuten van tevoren een melding dat ze zijn gesignaleerd: een flits met hoge frequentie. Dan weet je dat je een veilige plek moet zoeken. Vijf minuten later hoor je buiten het alarm gaan, dan moet je wel in de bomkelder zitten. Later hoor je de knallen van de interceptor, om ze te onderscheppen en daarna hoor je de knal om de raket zelf uit de lucht te krijgen. Na ongeveer 20 minuten krijg je de melding dat je weer naar buiten kan. Maar omdat je nog adrenaline in je lijf hebt, duurt het wel even voor je weer helemaal rustig bent en je de concentratie hebt om weer te doen waar je was gebleven.”

Zou er een moment komen dat jullie terug zouden gaan?

“We staan erin met de overtuiging dat als God ons hier hebben wil, en Hij heeft ons hier nu neergezet, dan zal Hij ons de kracht geven die we nodig hebben. We volgen echt wel God daarin. Het is ons verlangen dat we hier nog jaren zitten, misschien wel de rest van ons leven. We weten nooit welke kant God ons opstuurt, of we hier moeten blijven of naar een ander land of weer naar Nederland. Dan moeten we dat ook doen als God dat van ons vraagt.

“We proberen in Gods wil te zijn, dat is de beste plek.”

Hoe leer je Gods stem verstaan hierin?

“God heeft de afgelopen jaren en hoe we hier zijn gekomen in Israël bij CFI echt geleid, door heel praktisch deuren te openen. Ons gebed was dan: Als U deze deur opent weten we dat het goed is. En als de deur dicht gaat, gaan we niet. Daarin kan je ook God vragen om te bevestigen en te vragen wat Hij in je leven wil.”

Bedankt voor je tijd, Janine, dit geeft een indrukwekkend beeld van hoe jullie leven in Israël is. Jullie verhaal brengt een land waar we uiteenlopende dingen over lezen, terug naar het leven van alledag. We hopen dat je als lezer ook iets meeneemt van veerkracht, hoop en het vertrouwen op God.

Dit interview is gehouden door Tikvah (27).

Heb je onderwerpen waar je meer over wilt lezen bij Isreality? Laat het ons weten via info@isreality.nl!

Foto boven: Canva Pro